Na prośbę Jacka. Poniższe opinie to moje, subiektywne zdanie.
Jeżeli zamierzamy szukać prawdziwych wartości artystycznych w muzyce to niestety musimy skreślić muzykę rockową.
Nie zajmę się opisywanie płyt zespołu Ścianka. Jest to wspaniała grupa a płyta Dni Wiatru jest świetna. Podobnie nie zajmę się również bardzo dobrymi płytami zespołu Kobiety. Jestem z trójmiasta, znam ludzi, którzy tu grają i tych, którzy grali kiedyś.
Niektórzy ludzie są dla mnie w pewnym sensie autorytetami i nie mogę opisywać ich dokonań. Sam nie czułbym się zbyt dobrze, gdyby opinie o moim działaniu pojawiały się na blogu jakiegoś małolata – nie zależnie od tego jakie by owe opinie były.
O Ściance i Kobietach wspomniałem na innym blogu – stali czytelnicy dobrze wiedzą, że bardzo lubię i szanuję te zespoły i naprawdę nie trzeba nic więcej dodawać. Skoro kolejny raz pytasz o Ściankę to kolejny raz odpowiem, że moim zdaniem najlepszą płytą tego projektu jest Secret Sister.
Jak spróbujesz wspomnieć o zmianach, które zaszły przed Secret Sister to usunę Twoją wypowiedź – zapewniałem już, że znam twórczość zespołu i jego historię.
Co do wartości artystycznej w twórczości Lao Che to faktycznie jest jej mało. Jednak, jak już wspomniałem w ogóle jest mało artyzmu w muzyce rockowej i około-rockowej.
Posłuchaj sobie… a no Ty sobie też posłuchaj. Włącz sobie płyty Pub 700 i Piano – Leszka Możdżera. Tam znajdziesz prawdziwe wartości artystyczne. Ten drugi album zaprowadzi Cię do koncertów w Kolonii i w Montreux – Keitha Jarretta – to jest prawdziwa sztuka w muzyce.
Rock nie jest i nie powinien być szczególnie naładowany sztuką. Rock jest muzyką popularną, łatwą w odbiorze i to wcale nie jest zła cecha. Płyta Powstanie Warszawskie zawiera numery, których fajnie się słucha.
To chyba tyle. Pozdro.
