Tytuł „Vermona” lub „3D & Vermona” wydaje się być roboczy, Vermona to jeden z charakterystycznych dla Massive Attack instrumentów. Wygląda na to, że pracuja nad nowym albumem. Dobrze… wspaniale… świetnie

Zacznijmy od początku, w telegraficznym skrócie sprawa wygląda tak… 27 października odbyła się premiera amatorskiego thrillera pt.: „Zapis N”, w reżyserii mojego kolegi z pracy – Pitera. Zlecenie na wykonanie ścieżki dźwiękowej przyjął mój zespół. Potraktowaliśmy to poważnie – zapieprzaliśmy po nocach. Po pracy wchodziliśmy do studia, nagrywaliśmy tematy, później miksowaliśmy dźwięki pod sceny, w środku nocy biegałem z materiałem by wmontować go w film. Po powrocie jechaliśmy do studia nagrywać kompozycję, która była przewidziana jako główny temat.

W tym amatorskim filmie ścieżka dźwiękowa miała być w pełni profesjonalna.

Ogólnie kupa roboty, zapierdol nieziemski. Ryłem nosem o ziemie bo cały wolny czas poświęcałem by zmieścić się w nierealnych ramach czasowych. NIKT nam nie pomógł. No właśnie. No właśnie, jakby tak obejrzeć napisy to wychodzi na to, że nad udźwiękowieniem filmu pracowało strasznie dużo ludzi… zabawne.

Szybko okazało się, że ścieżka dźwiękowa nie będzie nasza bo trzeba znaleźć miejsce dla zespołu z Gdyni. Jakby to ująć… zespół nie dorasta do pięt Ściance, Kobietom, Old Time Radio, gdynianie dorobili się jednego albumu, który brzmi jak płyty setek innych kapel. No ale trzeba to trzeba, wklejono ich w ścieżkę.

Na kilka dni przed premierą ukończyliśmy instrumentalną wersję utworu, który miał być głównym, najlepszym motywem filmu. Niestety w miejscu, w którym track ów chciałem umieścić znalazło się nagranie zespołu z nikąd… teraz uwaga…

- skomponowane w sposób dziecinny
– bardzo słabo wykonane (wokalistka zaśpiewała sztywno, jakby sama nie wiedziała o czym śpiewa a instrumentaliści grali bez przekonania)
– źle nagrane (zero myślenia o proporcjach, brzmieniu, harmonii)
- odpychające brzmieniowo

Coś takiego znalazło się w najważniejszym miejscu każdej ścieżki dźwiękowej. Hmm, przychodzi mi do głowy piłkarskie porównanie Duńczyka z filmu Vabank. Piłkarz prowadzi brawurową akcję, spina się, przechodzi z piłką całe boisko zostawiając w tyle przeciwników, omija bramkarza i w sytuacji gdy ma przed sobą pustą bramkę… nogę do piłki przykłada cwaniak, który tam czekał i… strzela gola.

My odwaliliśmy całą robotę, przy której trzeba było wykazać się umiejętnościami, wyczuciem i słuchem, trzeba było ciężko pracować… budowaliśmy to wszystko, żeby na koniec pokazać widzom coś dobrego. W ostatniej scenie i na napisach końcowych z umieszczonych wcześniej drobiazgów mieliśmy zbudować najważniejszą kompozycję, mieliśmy pokazać klasę. Niestety swoje cztery akordy wepchnął kompletny amator i tandeciarz, który nie pomógł w tworzeniu ścieżki.

Gość nawet nie jest muzykiem. Gdyby był muzykiem wziąłby instrument, wszedł do studia i nagrał numer tak by ten przynajmniej poprawnie brzmiał. Nawet tego mu się nie chciało… a może nie potrafił. A możliwość była, wystarczyło się umówić.

To co się stało ma swoją dobrą stronę. Temat główny jest gotowy i jesteśmy zadowoleni z rezultatów pracy. Nie znalazł się w filmie – i świetnie. Mamy kolejny numer na płytę, trochę roboty z głowy. Praca nad utworem się opłaciła bo mamy dobry materiał a facet, który wepchnął swoją mierną pioseneczkę nadal pozostanie garażowym brzdąkaczem z małego miasteczka.

Popatrzcie jak media kłamią… niby dobra robota w moim wykonaniu, tak na prawdę poziom żenujący a w tym co stworzył mój zespół jest… może 30% mojego wkładu (i to raczej w bieganiu niż w muzyce)

Aha… jeszcze jedno… naprawdę zależało mi na tym by ten soundtrack był zrobiony na maksa profesjonalnie i… chuj. Wśród osób planujących film zabrakło kogoś kto ma pojęcie o roli jaką ma do spełnienia muzyka.

Jeden z trójmiejskich zespołów stworzył ścieżkę dźwiękową do filmu „Mroczny ślad przeszłości”. Ścianka wspierana przez Tomka Ziętka z Pink Freud. Wypadek pod Rzeszowem zmienił bieg historii…

Prawie rok po ostatnim wpisie mam przyjemność wspomnieć o moim ulubionym efekcie do gitary basowej – „Bass Big Muff Pi” od EHX. Dawno temu, gdy świat basowych efektów był bardzo ubogi (albo nie było ich wcale) basiści upodobali sobie rosyjską wersję Big Muff Pi, produkowaną przez firmę Sovtek. Podobno jej brzmienie charakteryzowało się większą głębią dolnych częstotliwości niż w opcji produkowanej w Nowym Jorku. Z czasem jednak rosyjska manufaktura przestała istnieć, po kilku latach totalnej łychy w przestrzeni przesterów do basu firma EHX na podstawie konstrukcji firmy Sovtek zbudowała omawiane cudeńko.

Co my tu mamy? Kawał żelastwa, twardą, metalową puchę, skręconą śrubami. Na górze nawet zdobioną na zielono. Jedno wejście, dwa wyjścia (czyste i przesterowane), trzy potencjometry (volume, tone, sustain) są dosyć czułe, cyngiel włączający przester i przełącznik trybów norm, dry, bas boost. Efekt jest wszechstronny można na nim uzyskać wszystko – od delikatnego przesteru po szatańskie zatwardzenie, można przester zmieszać z dźwiekiem czystym i można podbić bas.

Toporna obudowa (prosta puszka, niewielka ale minimalistycznie zaprojektowana) jest bardzo wytrzymała. Crash-test polegający na solidnym wyrżnięciu efektem w ścianę został zaliczony z wynikiem (na szczęście) pozytywnym. jedynym minusem tej solidnej konstrukcji jest to, że trzeba odkręcać podstawę by wymienić baterię (standard 9V) no ale przynajmniej nie ma tu żadnej klapki, która by odpadała, gubiła się czy coś.

Kupowałem ten sprzęt lata temu (jeszcze wtedy był niedostępny w naszej ojczyźnie) z myślą o grunge’owym brzmieniu i świetnie się w tym sprawdzał. Obecnie bardziej wydziwiam z dźwiękiem, eksperymentuje, kombinuję i nadal korzystam z wszechstronności tego klocka.

Z czystym sumieniem mogę polecić Bass Big Muff Pi każdemu basiście, który chciałby brzmieć mrocznie, ostro, ciężko… ciekawie. Warto wspomnieć, że efekt ów znakomicie się sprawdza również z gitarą (aczkolwiek jak już gitarzysta miałby kupować BM to radzę wersję gitarową).

(-p)

Wczoraj zaś zorientowałem się, że w 2009 i w 2010 wydano dwa kolejne albumy zespołu z Seattle. W ubiegłym roku oficjalnym wydawnictwem stał się świetny bootleg – Live at Reading. Dźwięk podzielono na ścieżki i poddano porządnemu masteringowi, wydano także wersję na DVD. Wreszcie znalazł się mądry człowiek, który pozbierał video-bootlegi z Reading ’92, zrobił kawał dobrej, reżysersko-montażowej pracy i stworzył wspaniałą koncertówkę.

Zaś płyta Icon to nic ciekawego, li tylko składanka, nawet nie z bootlegów czy nagrań rzadkich, nawet nie z rzeczy remasterowanych. Po prostu wybrano piosenki z dotychczasowych płyt i ułożono je inaczej. Jedyną ciekawostką na składance Icon jest utwór Pennyroyal Tea, który jest wersją singlową a nie płytową.

Ponieważ jestem nirvanowym audiofilem, mam wszystkie płyty, single, minialbumy, olbrzymie ilości bootlegów, videobootlegów, filmów, wywiadów itp, itd; po prostu musialem zgłębić temat płyt a przy okazji uporządkować moją wiedzę o tym co konkretnie znajduje się w kolekcji. Byłem zdziwiony ponieważ drobny problem pojawił się już na etapie singli. Mianowicie brakowało mi pierwszego singla – Love Buzz / Big Cheese natomiast singiel Sliver / Dive był niekompletny (brakowało czterdziestosekundowego outra w singlowej wersji Sliver – sam utwór był ok, nagranie z dokładnie tej sesji co trzeba, tylko obcięte).

Przy okazji odnalazłem ciekawostkę dotyczącą Asshole – rzekomego albumu Nirvany. Należy zacząć od tego, że album ów zdobył sobie sporą popularność wśród młodych fanów Nirvany. Nawet ja czasami włączam sobie tytułowy utwór, ponieważ ma on w sobie coś za co lubię grunge.
Około 2000 roku, amerykański, amatorski zespół rockowy The Disenfranchised nagrał swoje demo i rozprowadzał je, tak jak to każda kapela robi. Ktoś zmienił tytuły, zaprojektował okladkę, napisał, że to Nirvana i udostępnił w nieistniejącym już serwisie Napster. Efekt był zgodny z zamierzeniem oszusta, ludzie rzucili się na ściąganie tej płyty a że demo było niezłe to zjawisko wymknęło się spod kontroli. W ten sposób demo The Disenfranchised osiągnęło spory nakład i popularność. Twórcy zostali oszukani, ktoś ich zwyczajnie okradł jednak sprawa została wyjaśniona (opisana m.in. w serwisie livenirvana.com), nie każdy jeszcze wie, że Asshole to oszustwo anonimowego uploadera ale w ten sposób The Disenfranchised są kojarzeni na całym świecie.

Po zakończeniu działalności grupy Something Like Elvis – bracia Kuba i Bartek Kapsa (odpowiednio basista-wokalista i perkusista SLE) zajęli się muzycznymi poszukiwaniami w nieco innych obszarach. Razem z Tomkiem Glazikiem (saksofonistą znanym z Kultu i innych projektów Kazika Staszewskiego), Wojtkiem Jachną (trębaczem) oraz Pawłem Urowskim (kontrabasistą) sformowali w 2006 roku Contemporary Noise Quintet i wydali płytę pod wymownym tytułem Pig Inside The Gentleman.

Co to właściwie jest? Jazz? Nu-jazz? I tak i nie. Bałbym się przyporządkować tę płytę do stylistyki. Fantastyczne dzieło muzyczne jest dokonaniem muzyków rockowych w obrębie brzmień jazzowych no i tak to właśnie wyszło.  Muzyka jest na prawdę prosta, wpadająca w ucho, brzmi mocno i bardzo wyraziście. Podobają mi się energiczne, zdecydowanie zagrane partie sekcji rytmicznej i wspaniale dopełniające całości instrumenty dęte. Płyta jest bardzo energiczna. Powinna spodobać się zarówno wielbicielom nowoczesnego jazzu jak i fanom rocka (testowane na przyjaciołach, potwierdzone powszechnym „o kur… świetne”).

Contemporary Noise nie złożyli instrumentów. W 2008 roku jako Contemporary Noise Quartet wydali płytę z muzyką do spektaklu „Miłość ci wszystko wybaczy” (tytuł płyty: Theatre Play Music). Później, pod nazwą Contemporary Noise Sextet wydali Unaffected Thought Flow. O tych wspaniałych wydawnictwach na pewno wspomnę w przyszłości. W tym roku płyta Pig Inside The Gentleman doczekała się wydania na winylu.

(pw)

Tą propozycją otwieram nowy cykl pt. „płyta tygodnia”. Co tydzień będę starał się prezentować jakąś ciekawą nową lub starszą płytę, oczywiście w obszarach muzyki alternatywnej, jazzowej, awangardowej. No i oczywiście są to moje propozycje a nie recenzje.

Zdobyłem… w końcu. Ostatnio wiele osób mówiło mi… „wiesz, że PF wydali nowy album?” Nie tylko wiedziałem ale pewna firma już realizowała moje zamówienie w tej kwestii. Nowym Freudem jest trębacz Adam Baron. Także pierwszy raz na płycie pojawił się znany już z koncertów wibrafonista – Jerzy Rogiewicz.
Proszę państwa. Przede wszystkim mamy tu świetny, wbijający się do głowy, psychoaktywny nu-jazz. Bogactwo formy brzmieniowej, zawiłe, brawurowe partie sekcji rytmicznej.  Wspaniałe brzmienie, przestery, wstawki, efekty dźwiękowe, w każdym kawałku nieco inna koncepcja. Od bardzo agresywnych zagrań po super delikatne. Taki…. delikatny, ale bardzo niepokojący rytm w utworze pod tytułem Polański oddaje klimat jakby z Noża w wodzie albo Dziecka Rosemary. Stylistyka PF została utrzymana, płyta jest przefantastyczna i właśnie dzięki niesamowitym partiom instrumentalnym, pomysłowym efektom i dzięki wspaniałemu brzmieniu – album jest godny polecenia bo jest to rzecz na tyle wyjątkowa, że każdy powinien sięgnąć. Fani zespołu nie zawiodą się a ludzie otwarci na nowe propozycje… zakochają się w tym.

iZotope RX to aplikacja zawierająca komplet narzędzi do zdejmowania różnych szumów i zakłóceń, jest wyposażona w pewne dosyć nowatorskie rozwiązania. Sama aplikacja jest dostępna w wersji dla Windows oraz OS X (działa pod procesorami Intel i PPC), po zainstalowaniu dostajemy RX’a w wersji samodzielnego programu oraz wtyczek vst/rtas/dx. Nie dokopałem się do żadnych informacji na temat wymagań sprzętowych ale soft wygląda na dosyć „lekki”.

Ale o co chodzi?
RX radzi sobie ze wszystkimi najpopularniejszymi formami nagrań audio i video. Interfejs jest wysoce intuicyjny, do wyboru mamy pięć zabiegów:

Declipper to oczywiście analiza i zdejmowanie zakłóceń wynikających z transformacji napięcia zmiennego na stałe, po wybraniu dowolnej operacji pojawia się okienko, w którym możemy wybrać sobie coś spośród szeregu presetów lub skorzystać z typowych narzędzi by wyrzeźbić coś samodzielnie.

Declicker pomoże nam w pozbyciu się stuknięć, syknięć, pyknięć charakterystycznych dla płyt winylowych. Tutaj mamy do wyboru trzy tryby – automatyczny nieco niedoskonały ale wiele potrafi zrobić sam, są też dwa tryby ręczne – uproszczony i… nieuproszczony, dzięki nim samodzielnie poprawimy to co umknęło automatowi.
Hum Removal służy do zdejmowania tak zwanego tętnienia sieciowego, upierdliwego i wszędobylskiego buczenia. Ustawiamy mu częstotliwość podstawową, dodatkowo mamy do dyspozycji nawet osiem harmonicznych, które możemy wskazać do wytłumienia.

Denoiser czyli klasyczne narzędzie do zdejmowania szumów wzbogacone o kilka fajnych drobiazgów. Oczywiście jak zawsze możemy ręcznie określić wszelkie parametry, możemy też wskazać szum do pomiaru. Ciekawostką są suwaki Smoothing oraz Musical Noise Reduction pozwalające na złagodzenie sztywnego brzmienia powstającego w wyniku odszumiania. Świetnym narzędziem jest też potencjometr Psychoacoustic supperssion, który powoduje dodatkowe, subiektywne zmiękczenie. Szum nie zostaje usunięty ale staje się mniej słyszalny.
Spectal Repair jest świetnym wynalazkiem. Dzięki niemu możemy z całej fali „wyłowić” niepożądane dźwięki, które przypadkowo dostały się do nagrania. Możemy wyodrębnić coś co zabrzmieć nie powinno i zająć się zamaskowaniem lub usunięciem intruza.

Bez wątpienia RX Advenced jest najlepszym, najbardziej nowatorskim i wszechstronnym narzędziem do naprawiania nagrań z jakim miałem do czynienia. Kosztuje 1119 USD ale jest bodaj najbardziej profesjonalnym oprogramowaniem na rynku i warto go uwzględnić w budżecie studia nagraniowego.

Chciałem jedynie opisać, polecić Wam ten fantastyczny wynalazek jednak jeżeli już mówimy o czyszczeniu i digitalizacji to proces ten oprócz narzędzia do czyszczenia wymaga też dobrego kompresora… jest ich kilka ale jeden wyjątkowy opiszę w ciągu najbliższych dni.

(pw)

RX na witrynie producenta

Składające się z czterech kawałków, zapowiadające duży album wydawnictwo obudziło we mnie wspomnienia dawnego Massive Attack, pokazało, że ta formacja nadaj tworzy równie wspaniałą muzykę. Płytka zawiera stonowany, ale bardzo ciekawie skomponowany i wpadający w ucho materiał. Trudno zgodzic się z tezą pana Kota, jakoby Massive Attack nie pokazywali nic nowego. Nowe oblicze MA wydaje mi się być bardziej uporządkowane, zarazem zaskakujące. W czterech kompozycjach można zauważyć płynnie połamany rytm. Broken beats w ogóle się nie narzucają a jednak cały czas są obecne, tworzą bardzo specyficzny, intymny klimat.

Dzisiaj chciałbym tylko polecić Wam płytę Peace Orchestra. Znajdziecie na niej dziewięć fantastycznych utworów, które powstały dzięki umiejętnemu łączeniu brzmień jazzu i trip-hopu. Muzyka, jak łatwo się domyślić, została sklejona z sampli. Mi udało się rozpoznać np. fragmenty wokalu Lee Hookera, w utworze Domination.

Wiele osób zna utwór Who Am I, który pojawił się w filmie animowanym Animatrix, inspirowanym Matrixem. Moim ulubionym „kawałkiem” jest nieco dekadencki Shining.

Dodam tylko, że płyta ukazała się nakładem G Stone a nie !K7 (jak napisałem na prywatnym blogu).

Muzycy zaprezentowali rockowy repertuar. Około półtora godziny wypełnili świetną muzyką. Mimo, że Leszek Możdżer miał być jedynie „dodatkiem” do rock n’ rolla to jednak maestro przyćmił rockowców swoim stylem i sposobem na odnalezienie się w muzyce.

Do niewątpliwych minusów koncertu należało słabe nagłośnienie. Wyższe partie gitary basowej i doly gitary nieprzyjemnie dudniły. Moim zdaniem koncert powinien być nieco głośniejszy, to też wydaje mi się drobnym niedopatrzeniem akustyków. Od strony muzycznej przeszkadzały mi chwile śpiewu Haywarda.

Do ciekawostek muzycznych zalicza się improwizacja pt „Mexican Hat”. Powstała w dosyć nietypowy sposób – Phil Manzanera rozdał muzykom kartki, na których wypisał ponumerowane akordy, artyści improwizowali w początkowej tonacji i każdy z nich mógł w dowolnej chwili podpowiedzieć innemu numer, muzyk do którego adresowano wypowiedź zmieniał tonację improwizacji na tą, która kryje się pod zadanym numerem.

Jednym z ostatnich utworów była kompozycja Leszka Możdżera pt Firebird. Utwór powstał również w ciekawy sposób. Mistrz wybrał akordy na podstawie liter słowa Firebird, literę I zastępując pauzą.

Stavi popisał się wspaniałą solówką na gitarze basowej, co docenili nieliczni (na oko – ze dwie osoby nagrodziły basistę brawami). Taki już smutny los basistów, jak już dane jest im zagrać solówkę to nikt tego nie zauważa

Obiecałem Wam niespodziankę i dotrzymuję słowa. Artyści pozwolili na nagrywanie i fotografowanie występu jedynie podczas pierwszego utworu. Oczywiście przez przypadek miałem w kieszeni dyktafon. Plik przeszedł pewną korektę jakości, ma osiemnaście i pół megabajta i znajduje się tu.

(pw)